Rimpelrock

Vorige week bij de kapper geweest. Ik kijk daar niet zo naar uit. Wel naar de babbels met de kapper zelf. De kapper is een ‘zij’ van een eind in de veertig. 

Deze keer had ik me voorgenomen haar te vragen of ze er geweest was ... op Rimpelrock. De vraag was nog niet koud of er volgde meteen een overtuigend ‘jazeker’. 

Ze was er dus geweest. Samen met een hoop vrienden. Ook nu weer stevig gepakt en gezakt, goed voorzien van eten en drinken. Voor deze gelegenheid had ze zelfs ‘festivallaarsjes’ gekocht.  

En ze wil het niet meer missen. Die massale bijeenkomsten, feesten, kansen om eens goed uit de bol te gaan. Dit was haar tiende keer. Ook nu was het goed. Ook al had ze stukken muziek gemist. 

Ze vindt wel dat Rimpelrock niet langer een festival voor oude mensen is. Het wordt steeds meer iets voor alle leeftijden. Mooi is dat, denk ik dan. Geen aparte hokjes meer, maar gewoon met z’n allen samen. Of: van een categoriale aanpak naar een geïntegreerde aanpak.

 Als het op een wei kan, moet het elders ook lukken. Of niet soms?