Als Jetro, mijn 1-jarig zoontje niet de aandacht krijgt die hij op dat moment wil (nodig heeft?) en de kust is veilig, loopt hij naar mijn mooiste plant en grabbelt hij de aarde eruit. En om het plaatje nog mooier te maken, gooit hij de potgrond in de lucht en wrijft hij het over zijn hoofdje. Maar geef zo een kleintje een applausje als hij een grappig dansje ‘placeert’, dan leeft hij helemaal op. Peuters; lief maar lastig, zeggen ze dan.

Eigenlijk gaan die kuren er nooit meer uit. Ook grote mensen groeien bij wat extra aandacht en waardering en doen soms rare dingen bij een gebrek hieraan. Als buurtopbouwwerker beschouw ik het een beetje als mijn taak om elke persoon te zien als ‘bijzonder en uniek’. Wij hebben hier zo onze truckjes voor. Ik weet het, het klinkt een beetje cheesy, maar ik ben ervan overtuigd dat iedereen zijn eigen gaven en talenten heeft en dat maakt iedereen wel speciaal en nodig.

Ik word er daarom verlegen van wanneer bewoners mij dat gevoel geven. Onlangs kreeg ik een berichtje van een buurtbewoonster met de boodschap dat ik haar dag had goed gemaakt. Ik had er die week voor gezorgd dat er wekelijks een vrijwilliger bij haar op bezoek zou gaan en dat bezoekje was haar heel goed bevallen.

Er is een oudere dame in de buurt waar ik regelmatig op bezoek ga. Ze opent de deur met “ik wist dat je vandaag ging langs komen”. En hoewel ze maar heel alleen is, opent ze elke keer een nieuw pak koekjes en haalt ze haar ‘goed servies’ uit om vers opgegoten koffie op te dienen. Want de beste koffie giet je toch zelf op… .

Het zijn vaak maar kleine dingen waaruit je je interesse in de ander kunt laten blijken. En het is vaak zo eenvoudig om de ander te waarderen. Voor mij werkt een tasje verse koffie. Een koekje hoeft zelfs niet!

Share This