Dit waren de woorden van Maria. Maria woont in Zwartberg, en onlangs bracht ik haar een bezoek. Het moet vreselijk zijn om met een slepende ziekte alleen thuis op bed te liggen. Maria heeft geen contact meer met haar familie. Ze groeide op in een gezin waar geweld dagelijkse kost was en dat heeft heel wat kapot gemaakt. En nu is ze ziek.
“Ik voel dat ik ga sterven,” zegt ze.

Wat zeg je dan? Ik denk weer aan een man die vorig jaar in zijn appartement dood is teruggevonden, 2 jaar na zijn overlijden. Ik vraag me af wat het meeste pijn doet: kanker of eenzaamheid.

In een volgend bezoek vraag ik haar of ze het leuk zou vinden als ik eens met een vrijwilligster zou langs komen.

“Zodat ik wat vaker bezoek heb?”, vraagt ze. Ze heeft mij meteen door.

Dus sprak ik Els aan, een ervaren vrijwilligster. Het idee is een bezoekersteam op te richten. Dit idee is verre van nieuw; het concept bestaat al langer in allerlei vormen en kleuren. Nadat ze me vertelde dat ze moe geworden was van allerlei initiatieven te trekken die op het eerste zich weinig tastbaars opleveren, leek ze direct gewonnen voor dit bezoekersteam.

“Dat wil ik nu wel nog doen”, zei ze.

Hoe moeilijk het ook is om nieuwe vrijwilligers te vinden voor de verschillende projecten die we doen, haar antwoord gaf me hoop om hiermee door te gaan. Want hoe fijn is het om onmiddellijk te zien wat onze inzet betekent voor onze medemens? Hebben we daar allemaal niet een beetje behoefte aan?

Share This