Respectievelijk zes en vijf jaar al verpersoonlijken Ann Tielemans en Amina Faris het buurtwerk in Sledderlo. De eerste jaren waren moeilijk. ‘Het vertrouwen was weg. De mensen waren moe van het komen en gaan van buurtwerkers, wijkmanagers en jongerenwerkers. Na drie jaar van open en uitnodigend aanwezig zijn, begonnen de bewoners te geloven dat we blijvers konden worden. De straathoekwerker, David van Nieuw Dak, de wijkmanager en wij zijn er nog altijd, als één team dat goed samenwerkt. Heel belangrijk, want daardoor hoeven mensen niet met de schrik te zitten hun ziel op tafel te leggen aan iemand die binnen de kortste keren weer weg is.’

Dat van die ziel op tafel leggen? Het vormt de kern van het werk van Amina en Ann. Er gaat veel aandacht naar individuele hulpverlening. Drempels omlaag halen, dat doen ze vooral. Door bewoners te helpen hun papieren te lezen en te begrijpen en –vooral- door de brug te slaan tussen bewoners en andere diensten en organisaties. Ann: ‘Het is erg het te moeten zeggen, maar blijkbaar worden professionals gemakkelijker serieus genomen dan bewoners. Wij krijgen sneller betere oplossingen onderhandeld dan de mensen zelf, terwijl we hetzelfde verhaal vertellen.’

Drie kwart van de bewoners bereikt

Amina: ‘We schatten dat ongeveer 75% van de bewoners van de wijk intussen al een beroep deed op ons. Ze kennen de weg en ze vertrouwen het weer.’ Ann: ‘Op die manier werken we aan het zelfvertrouwen van de mensen. Ze leren hoe ze hun administratieve problemen slimmer kunnen oplossen. Ze voelen zich aangemoedigd om zelf initiatieven te nemen. Fouten maken mag hier, want mensen leren maar door vallen en opstaan. Iedereen krijgt hier de tijd om initiatief te nemen, en als er iets misloopt, zetten we het samen wel weer recht.’

Missie: mensen sterker maken

De buurtwerkers zien het als hun missie om bewoners te versterken. Hulpverlening is één hefboom. Andere hefbomen zijn –meestal eenvoudige – activiteiten waarin ontmoeting en plezant leren centraal staan. Regelmatig is de keuken van het buurthuis het atelier van een interculturele kookgroep. Met het project ‘Crea-Cracs’, in samenwerking met Vormingplus, blazen bewoners tweedehandsmaterialen nieuw leven in. Een Marokkaanse vrouwengroep komt wekelijks samen voor een babbel, er gaan Nederlandse lessen door, een vrijwilliger ondersteunt een Nederlandse praatgroep, mensen kunnen rijlessen volgen in eigen buurt.

In eigen wijk? Pragmatische keuze met missie in ‘t achterhoofd

Is het –tenminste voor taal- of rijlessen – dan niet beter om de mensen naar het centrum van Genk te verwijzen om hen in contact te brengen met anderen? Ann: ‘Ja, kort door de bocht kan je zo denken. Maar dan merken we dat de moeders afhaken. Zij organiseren hun dag rond de schooluren van de kinderen. De afstand naar Genk is niet ver, maar het is vaak niet haalbaar om met de bus verplaatsing te maken, lessen bij te wonen en op tijd terug te zijn om de kinderen van school te halen. Als ze voor die keuze gezet worden, laten ze  leerkansen aan zich voorbijgaan. Daarom moeten wij ons altijd afvragen wat het belangrijkste is. En dat is dat ze wél hun rijbewijs halen, zodat ze hun mobiliteit en tewerkstellingskansen versterken.’

Wie komt, zijn de juiste mensen

Ontmoeting, vorming, samen iets in beweging zetten: het gebeurt meestal in kleine groepjes.  ‘Wie komt zijn de juiste mensen’, zegt Ann. ‘we moedigen aan, maar trekken aan mensen doen we niet. Als we op een activiteit vier bewoners hebben gezien waarvan er één echt geholpen is, is me dat veel meer waard dan een event met veertig mensen die alleen komen om ons een plezier te doen en waarmee ik dan alleen maar een oppervlakkig contact kan hebben.’

Grote bereidheid om elkaar te helpen

Het nieuwste project van de buurtwerkers, in samenwerking met Femma,  staat in de startblokken. Een kleine groep bewoonsters krijgt een naaiopleiding. Voorwaarde is dat ze daarna gedurende een volledig jaar elke maand andere bewoners helpen met retouches en herstellen van kleding. Naast de Crea-Cracs is ook dit project een nieuwe stap in de richting van duurzaam omgaan met materialen.

‘In Sledderlo staan de mensen echt open om mekaar te helpen. Hoe moeilijk ze het zelf vaak hebben om het hoofd boven water te houden, hun bereidheid iets voor een ander te doen is groot. Hier wonen mensen die op het einde van de maand thuis niets meer in de kast hebben, en toch nog de energie vinden om iets te doen voor mensen die aan de rand van de samenleving leven.’

Het verschil maken via kleine dingen

‘We zetten elke dag stappen. Het ziet er allemaal klein uit, maar wij weten dat onze groepen en hulpverlening een wezenlijk verschil maken in het leven van mensen. We horen hier elke dag schrijnende verhalen. We weten hoe goed het voelt om de kans te hebben even je rugzak thuis te mogen laten en een tijd van ontspanning door te brengen. We weten hoe belangrijk het is om een luisterend oor te vinden.’

In Sledderlo mogen werken voelt als ‘juist’. Voor Amina en Ann gaat het veel verder dan werken van negen tot vijf. Het betekent er zijn als het nodig is, als iemand hen nodig heeft.  ‘Als we ‘s morgens aankomen, denken we vaak: heerlijk toch, dit is onze wijk. Hier maken we een verschil. Hier horen we thuis.’

 

Door Griet Bouwen, Nieuwmakers, voor Stebo. Wilt u reageren of heeft u zelf een verhaal dat u wil delen? Contacteer dan onze nieuwsredactie via mail of telefoon 0474 88 26 37. Stebo geeft toestemming tot integrale overname van dit artikel, mits vermelding van Stebo en opname van een link naar deze pagina.

Share This