Het sociale netwerkgebeuren is niet zo mijn ding. Daarvoor ben ik wellicht te vroeg geboren. Met mijn 48 behoor ik dan ook tot de ‘verloren generatie’ . Toch heb ik het gedaan … al enkele weken kan je mij op facebook vinden. Ik experimenteer met mondjesmaat. En ervaar dat alle begin moeilijk is. 

Ik heb dan ook weinig gemeen met de screenagers. Je kent ze ongetwijfeld. Het jonge grut. Geboren met een muis in de hand. Multi-taskers. Zappers van de bovenste plank.  

Ik heb er eentje in huis, zo’n screenager. We hebben het goed samen. ‘s Avonds bijvoorbeeld op de sofa, voor tv. Het zijn onze momenten samen. ‘Quality-time’, noemt zij het. Voor mij is dat nog gewoon ‘knuffeltijd’. 

Gisterenavond was het weer zover. Knuffeltijd. Normaal zonder laptop, maar nu maakte ik een uitzondering.  Omdat ze dringend iets moest checken op facebook voor de volgende dag.

Ik vraag haar het smoelenboek snel weer dicht te gooien. Dat vond zij dan weer grappig. Niet het verzoek, maar het woord ‘smoelenboek’. Ze had er nog nooit van gehoord. En ik die dacht dat het woord een uitvinding van haar generatie was. Niet dus. Ze vindt het een status waard … . 

De volgende morgen komt dochterlief de trap af. ‘Twintig mensen vinden mijn status leuk’, zei ze … . Aan de toon waarop ze het zegt, begrijp ik dat dit niet alledaags is. Ik beslis om het toch maar even te checken. Ze bevestigt. 

Het aantal likes’ is nog een hele volgende dag blijven stijgen. Daarna werd het oud nieuws. Het doet me toch een beetje blinken: de verloren generatie heeft de screenagers nog iets te leren … . 

Share This