Erwin Vaes, architect bij Stebo, is een uitgesproken doener: werken en leren gebeurt voor hem liefst zo concreet mogelijk, en het mag vooruit gaan. Als meedenker in de leercirkel ‘Stebo Labo’ heeft hij geleerd stil te staan, rustig te beschouwen en een stap achteruit te zetten om er twee vooruit te kunnen doen. ‘Stebo Labo’ ontwikkelt voorstellen om het innovatievermogen binnen Stebo te versterken. Zodat beloftevolle ideeën meer kansen krijgen op realisatie.

‘We willen manieren vinden die Stebo helpen om tijd en ruimte te creëren om nieuwe dingen te ontwikkelen’, zegt Erwin Vaes. Dat streven is niet zo nieuw. Er is al jarenlang de methodiek voor projectontwikkeling, uitgewerkt in stappen en beslissingsprocedures. ‘Maar die methode is nog te omslachtig. We willen het lichter maken, zodat alle ideeën die in onze organisatie leven, opgepikt kunnen worden en we ze grondig kunnen checken op hun belofte.’

Procedures alleen helpen niet
Er is meer nodig dan beschreven actieplannen en procedures voor het ontwikkelen van nieuwe projecten of methodes. ‘Out-of-the-box denken, aanmoediging om de dingen eens helemaal anders te bekijken, durven freewheelen is ook nodig’, zegt Erwin. En ook: een platform hebben waar iemand terecht kan om met anderen een subsidie-oproep eens in een breder kader te kunnen bekijken, frisse ideeën te verzamelen en daardoor projecten meer slaagkans te geven.

Weg van de schrik voor meer werk
Of er dan vandaag niet (genoeg) ruimte voor innovatie is? ‘Jawel, er is bij Stebo altijd al aandacht voor vernieuwing geweest. Maar toch – en dan spreek ik voor mezelf – meestal doen we als medewerker ons eigen ding, en voelen we ons safe, want we doen toch ons werk. Je hebt al wel vaker een idee voor iets, maar dan moet je al voorbij die eerste vraag: wil ik daar wel extra inspanningen voor leveren? Wil ik dat er nog bij nemen? Want meestal komt de uitwerking van je idee toch op je eigen bord terecht, tenminste zo denken we dat. Bij Stebo Labo zoeken we uit hoe voor die ideeën een breder draagvlak kan gemaakt worden. Daar zijn ondersteuningsmiddelen voor nodig, en die zijn wij aan het bedenken. Soms heel actiegericht vooruit, dan weer een stap achteruit om het nog beter te doen.’

Beslissingen in vraag stellen voor nog betere keuzes
Al brainstormend en keuzes makend belandde de leercirkel na een tweetal sessies bij het voornemen een innovatiemethodiek te ontwerpen. Een keuze die op moment van de beslissing voor iedereen best oké was. De richting was bepaald. Tot de groep enkele weken later opnieuw samenkwam en de leercoach de gekozen richting weer opnam. ‘Onze coach Mieke Maes had dat allemaal netjes voorbereid, en wilde nu graag naar resultaat toewerken. Op het moment dat onze eerder besluit weer helder werd herhaald, voelden we als groep dat we niet meer zo blij waren met onze oorspronkelijke keuze. We zijn op onze stappen teruggekomen, hebben een andere keuze gemaakt. Voor mij persoonlijk was dat een ‘aha-leermoment: dat je ook vooruit kan door eerst even achteruit te gaan. Tof trouwens, dat Mieke daar zo flexibel in meeging.’

Terug naar de essentie
‘We zaten te ver op het pad van actie. De methodiek werd het einddoel. Tot we samen weer beseften dat het niet om een methodiek ging, maar om het creëren van tijd en ruimte om te kunnen ontwikkelen. En dus herzagen we onze keuze. En focussen we ons in de laatste sessies van de leercirkel op dat doel: een omgeving scheppen, een context maken waarin ruimte en tijd voor innovatie kan ontstaan.’

Door Griet Bouwen, Axiomnieuws, voor Stebo. Wilt u reageren of heeft u zelf een verhaal dat u wil delen? Contacteer dan onze nieuwsredactie via mail of telefoon 0474 88 26 37. Stebo geeft toestemming tot integrale overname van dit artikel, mits vermelding van Stebo en opname van een link naar deze pagina.

Share This